Kaldık Siyahlarda.

Gün doğacak birazdan.

Odamı saran küflü kasvet aydınlanacak,

Satırlarım kararacak.

Kurumaya başlayan yapraklarıma su yürüyecek,

Her söze kamaşan damarlarım kuruyacak,

Kemiklerimi kanatan taş bıçak yeniden soğuyacak.

Hani susku?

Çıktı çoktan saklandığı çürük dolaptan,

Kırık nefesim saçlarına dolanık, daha sisli, titrek.

Gün doğacak birazdan,

Gözlerim kapalı, uyanmayı ölüm sayacak rüyalarından.

Puslu bir akşam çiçeği gözlerindeki karanlık.

Hissiz bir tebessüm gibi kelimelerinden sızan bataklık,

Zamanın arsız çıngırağını görünmez ellerle boğacak.

Hani korku?

Tozlu göğsümdeki evi çoktan,

Bir tutam hisli rayiha ruhumu dimdik tutacak.

Ne gün doğdu, ne ay bıraktı halesini.

Mezarlık yeniden mukaddes lambalar,

Islak yeniden demir sokaklar,

Hasreti hiç bilmeden bekledim sabahı.

Bilerek bulandım, bilerek duruldum gözlerinde.

Gamın zift dolu çukurlarına battım her gece,

Yalanları dahi sessizdi bileklerimde.

Hani gözlerinin rengi?

Hiç bakmadı gözlerime.